- نویسنده : گیلان خواست
- 12 تیر 1404
- کد خبر 17866
- 61 بازدید
- بدون نظر
- ایمیل
- پرینت
سایز متن /
به گزارش گیلان خواست و به نقل از روابط عمومی سازمان بسیج اساتید گیلان، دکتر مظفر نامدار، پژوهشگر و عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، در این نشست، ضمن تسلیت ایام سوگواری و اشاره به اهمیت روشنگری در فضای نخبگانی دانشگاه، مجموعهای از آثار پژوهشی درباره صهیونیسم را به اساتید حاضر معرفی کرد.
وی افزود: از جمله این آثار میتوان به کتابهای برخیز و اول تو بکش، جولانگاه استر، اسرائیلیات تاریخی کتب عهد عتیق، یادداشتهای اعتراضی از نامههای افسران اسرائیل، نفوذ اسرائیل در عراق و ده غلط مشهور بنیاسرائیل اشاره کرد.
این استاد دانشگاه و پژوهشگر گیلانی، با نگاهی تاریخی به ریشههای یهودیت صهیونیستی پرداخت و گفت: «صهیونیسم کنونی، شاخهای از یهودیان نسل یهودا پسر یعقوب است؛ همان کسی که بدترین کینه را نسبت به حضرت یوسف داشت. آن ده سبط دیگر بنیاسرائیل، که منشأ توحیدگرایی بودند، به دستور یهود پنهان و در تاریخ گم شدند. امروز آنچه ما با آن مواجهیم، میراث همان جریان کینتوز است.»
وی با اشاره به افسانه پوریم، ماجرای استر، همسر یهودی خشایارشا و مردخای یهودی یادآور شد و گفت: «بر اساس روایتهای یهودیان، در دوران پادشاهی ایران با تحریک استر، ۷۵ هزار ایرانی به دست یهودیان قتلعام شدند و همین ماجرا، پایهگذار جشن پوریم شد که امروز نیز در سرزمینهای اشغالی برگزار میشود.»

در ادامه ی این نشست، دکتر نامدار با اشاره به جایگاه فلسطین در گفتمان انقلاب اسلامی تأکید کرد: «جمهوری اسلامی ایران تنها نظامی است که در برابر نظم سکولار جهانی ایستاده و از حق ملت فلسطین دفاع میکند. بر همین اساس، محور شرارت جهانی یعنی آمریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان و سگ هار آنها، رژیم صهیونیستی، دشمنی با ایران را وظیفه قطعی خود میدانند. ما هرگز به این قدرتهای استعماری اعتماد نخواهیم کرد، چراکه موجودیت انقلاب اسلامی، نفی نظم تحمیلی آنهاست.»
این استاد دانشگاه با اشاره به بنیانهای فکری و سیاسی صهیونیسم نیز تصریحکرد: «در اندیشه یهودی، هیچ نسبتی میان حقیقت و سیاست وجود ندارد؛ دروغگویی و فریب، چنان مباح و عادی شمرده میشود که در مواجهه با غیر یهود، حتی یک حقیقت هم ضرورت ندارد. به همین دلیل، آنها هرجا لازم باشد، حقیقت را قربانی مصلحت و دروغ میکنند. این منش فریبکارانه، نهتنها در سیاست اسرائیل جاریست، بلکه در رسانهها و روابط بینالملل نیز نفوذ کرده و غرب را به شریک تمامعیار این فریب بزرگ بدل ساخته است.»
نامدار در بخش دیگری از سخنانش با نقد مظلومنمایی تاریخی یهودیان گفت: «صهیونیستها سالهاست که با توسل به واژهای بهظاهر مظلومانه به نام “آنتیسمیتیزم”، هرگونه نقد و مخالفت با خود را به دشمنی با قوم یهود تعبیر میکنند. آنها از این حربه برای ساکتکردن منتقدان، سرکوب آزادی بیان و توجیه کشتار و جنایت در فلسطین و سایر نقاط جهان بهره میبرند. درحالیکه خودشان، بزرگترین مصداق نژادپرستی، قتلعام و فریب سیاسیاند. امروز، رژیم صهیونیستی به پشتوانه همین مظلومنمایی دروغین، بیشترین حمایت را از غرب میگیرد و در سایه آن، ملتهای مظلوم را قتلعام میکند.»
دکتر نامدار در بخشی از سخنان خود با اشاره به دیدگاه صهیونیستهای افراطی گفت: «بر خلاف تصور رایج که میگوید آنها به قلمرو “نیل تا فرات” اعتقاد دارند، صهیونیستهای افراطی به مرزهایی بسیار فراتر میاندیشند. در متون محرمانه خود، آنها “وادی صهیون تا جولانگاه استر” را مرز سرزمین موعود میدانند؛ یعنی از فلسطین اشغالی تا سرزمین ایران. از نگاه آنها، کشوری که استر در آن انتقام خون یهود را گرفت، باید در نهایت تحت سیطره کامل صهیونیسم درآید. این نگاه، دشمنی عمیق آنان با ملت ایران را از یک ریشه دینی-تاریخی توضیح میدهد، نه صرفاً یک اختلاف سیاسی یا امنیتی.»
وی پیرامون تحلیل روابط ایران و اسرائیل در دوران پهلوی تصریح کرد: «رژیم صهیونیستی دلایل متعددی برای توجه ویژه به ایرانِ شاه داشت. نخست، ایران مسیر عبور امن یهودیان به فلسطین اشغالی بود، بهویژه یهودیان عراق. دوم، نقش ایران در مقابله با نفوذ کمونیسم و ایجاد محور ضدعرب در خاورمیانه، که خواسته مشترک اسرائیل و آمریکا بود. سوم، مبادلات تجاری و همکاریهای فنی، بهویژه در حوزه نفت، جایگاه راهبردی ایران را تثبیت کرده بود. و نهایتاً، روابط شاه با اعراب و همزمان با رژیم صهیونیستی، عاملی برای نزدیکی پشتپرده ایران و اسرائیل محسوب میشد؛ نوعی واسطهگری پنهان که در خدمت منافع غرب قرار داشت.»
وی در پایان با اشاره به متون دینی عبری گفت: «بر اساس آنچه در کتاب مقدس “حنا، مادر سموئیل نبی” آمده، فرجام اسرائیل به دست یک ملت شرقی رقم خواهد خورد و قرائن تاریخی و نشانههای امروز، همگی نشان میدهد که این ملت، ایران است؛ ملتی که نه در برابر زر، نه زور، و نه تزویر، سر خم نکرده و نخواهد کرد.»
