به گزارش گیلان خواست؛ معصومه پاداش ستوده-روز خبرنگار یادآور رسالت سنگینی است که بر دوش اهالی رسانه گذاشته شده؛ رسالتی که تنها در نوشتن خبر خلاصه نمی‌شود، بلکه در تولید معنا، نشان دادن حقیقت و حفظ وجدان بیدار جامعه جلوه‌گر است. امروز اما این رسالت در برابر چالشی تازه ایستاده است: ظهور و گسترش هوش مصنوعی.

امروز بسیاری از متن‌ها، گزارش‌ها و تحلیل‌ها را می‌توان در کوتاه‌ترین زمان ممکن با ابزارهای هوش مصنوعی تولید کرد. سرعت و حجم اطلاعات تولیدی حیرت‌آور است؛ اما همین پدیده پرسشی بنیادین پیش روی ما می‌گذارد: مرز خبرنگار بودن با تولید محتوای ماشینی کجاست؟

هوش مصنوعی می‌تواند واژه‌ها را کنار هم بچیند، ساختار بدهد و حتی به متن رنگ و لعاب زیبایی ببخشد، اما نمی‌تواند جان کلام را به همراه بیاورد. متن خبرنگار چیزی فراتر از کنار هم نشستن کلمات است؛ خبرنگار شاهد است، با صحنه زندگی می‌کند، بوی خاک و خون و اشک و لبخند را لمس می‌کند و سپس روایت می‌کند. آنچه نوشته‌ی یک خبرنگار را از متن تولیدشده توسط ماشین متمایز می‌سازد، همان «حس زیسته» است؛ تجربه‌ای که در میدان خبر و در تماس مستقیم با واقعیت شکل می‌گیرد.

مرز روشن میان خبرنگار و هوش مصنوعی در «مسئولیت» نهفته است. خبرنگار در برابر جامعه، وجدان عمومی و حقیقت پاسخگوست. او با امضای خویش پای روایتش می‌ایستد و پیامدهای آن را می‌پذیرد. اما هوش مصنوعی هیچ مسئولیتی نمی‌شناسد و تنها به دستور کاربر پاسخ می‌دهد. همین مسئولیت‌پذیری است که به متن خبرنگار وزن می‌دهد و آن را سندی انسانی و تاریخی می‌کند.

در روز خبرنگار باید بیش از هر زمان دیگر بر این حقیقت تأکید کرد که ابزار هرچه پیشرفته‌تر شود، جایگاه خبرنگار به‌عنوان وجدان بیدار و شاهد صادق جامعه از اهمیت بیشتری برخوردار خواهد شد. ماشین می‌تواند یاری‌گر خبرنگار باشد، اما هرگز نمی‌تواند جای او را بگیرد؛ زیرا حقیقت، نه تنها در واژه‌ها، که در نگاه انسانی و لمس واقعیت متولد می‌شود.

روز خبرنگار مبارک باد.